Cennet demek yerinde terim sanırım. Ovit Yedigöller – Karadeniz’de gideceğiniz kötü yol koşullarından sonra size verilen bir mükafat gibi. Malesef 7 olan göller artık 6 kalmış, 2009 yaz ortasında yağan onca yağmura rağmen göllerden biri kurumuş. Yolunu tarif etmeye korkuyorum nedenide çok güzel olması ve herkes öğrenip giderse güzelliğinin bozulacak olmasından duyduğum korku. Buraya yazınca elbetteki nasıl gidileceğini yazacağım çare yok.

Ancak Yedigöllere gelmeden önce yolunuzun üzerinde uğramanız gereken bir göl daha var. Ovit Dağbaşı Gölü, Rize-İkizdere’den İspir’e doğru devam ederseniz Ovit Geçidi tabelasını göreceksiniz. Biraz devam ederseniz sağ tarafınızda bir bina yıkıntısı ve Ekşioğulları yazan büyük bir tabela daha göreceksiniz. Bu noktada aracınızı park edip 25 dakika kadar yürürseniz dağların arasında saklı kalmış olan Ovit Dağbaşı Gölüne ulaşırsınız. Aylardan Temmuz-Ağustos bile olsa tepelerde kar göreceksiniz. Bu göle yürüyerek ulaşım hiç zor değil tırmanma veya zorlu bir yürüyüş gerektirmiyor. Gölün şekli Karadeniz’in haritadaki şeklini hatırlatıyor. Biraz yukarı doğru çıkıp gölün tepeden fotoğraflarını çekebilirsiniz.

Bu gölden sonra Ovit Yedigöller için asfalt yoldan bir kaç km daha gittikten sonra Mor Yayla ve Yedigöller tabelasını göreceksiniz. İşte macera buradan sonra başlıyor. Tek arabanın geçebileceği dar tozlu ve bir yanı uçurum olan yoldan ilerlemeye başlıyorsunuz. Tepeleri aşdıkça şimdi bitti derken yol bitmiyor ama gördüğünüz yol manzaralarından sonra geri dönmekte istemiyorsunuz. Önünüzde yemyeşil alanların bitiminde dağlar ve sessizlik içinde ip gibi uzanıp giden incecik muhteşem dağ yolu insanı mest ediyor. Önce küçük bir yaylaya ardından 30-35 dakika sonra Mor Yayla’ya ulaşıyorsunuz. Mor Yayla ilginç bir yayla. Tepelerin altında bir düzlükte kurulmuş yaylanın etrafında adı gibi bir sürü mor çiçekler var. Uzaklardan tablo gibi görünüyor. Yaylanın girişinde Etnografya Müzesi tabelası ve hemen arkasındaki müze binasını görünce şaşırıp kalıyorsunuz, müzenin etrafında inekler dolaşıyor. Sizi görünce yaklaşıp yakından inceliyorlar. Müzenin bulunduğu doğal ortam muhteşem. Gezmek istedik ancak kapalıydı, anladığımız kadarıyla burası sadece müze değil aynı zamanda bir misafirhane olarak da kullanılıyor.

Müzenin duvarında yedigöller 13 km tabelasını görünce oh geldik diyorsunuz ama hayır yolun en çileli kısmı asıl şimdi başlıyor. Dik, virajlı, tozlu yola birde uçurumlar ekleniyor. Virajı alırken aracınızı biraz kaçırırsanız aşağıdasınız. Arabayla oldukça zor bir tırmanış sizi bekliyor. Neyse 45 dakika gibi bir süre sonunda yolun sonuna geliyorsunuz ve hiçbirşey gözükmüyor. Arabadan inip uçurumdan aşağı baktığınızda sizde bizim gibi kendinizi tutamayıp bir çığlık atacaksınız. Özgürsünüz dağların tepesindesiniz ve altınızda yeşilliklerin içinde biri kurumuş 7 tane irili uafaklı göl var ve tepenizde bulutlar. Bulunduğunuz noktanın yüksekliği yaklaşık 3200 metre göller ise 3100 metredeler. Sarp bir patikadan aşağı inip gölleri yakından görebilirsiniz ancak aşağıya iniş oldukça tehlikeli, risk almak istemezseniz tepelerde dolaşıp yukarıdan göllerin fotoğraflarını çekebilirisiniz.

İnanın bakmaya doyamayacağınız bir manzara. Tam ayrılmak üzereyken son bir defa daha bakmak istiyor insan, Yedigöller aklınızda ve gönlünüzde mühtiş bir yer edinecek. Buraya giderseniz lütfen değerini bilmeyecek insanlara anlatmayın ki burası olduğu gibi kalsın.